Nie wiem, jak wy, ale ja jestem zdecydowanym zwolennikiem herbaty nad kawą. Choć może lepiej nie wdawać się akurat w tę dyskusję, bo jeszcze się komuś oberwie. Przejdźmy zatem do herbat.
Mimo, że Chiny słyną głównie z herbat zielonych (podobno najzdrowszego napoju świata!), to osobiście wolę jednak herbaty czarne a ostatnio również herbaty białe. Od razu wspomnę, że Chińczycy nazywają herbaty trochę inaczej niż my, z czego czasem mogą wynikać nieporozumienia.
‘Nasza’ herbata czarna będzie w Chinach nazywana czerwoną (红茶 hóngchá). Zielona, będzie nazywana zieloną (绿茶 lǚchá), tutaj nic się nie zmienia. Co zatem z herbatą pu’er (普洱 - pǔ’ěr)? Otóż, w dosłownym tłumaczeniu, należy do herbat czarnych (hēichá), ale że czarne herbaty już mamy, powstało nowe określenie - herbaty ciemne. Często również błędnie nazywane w Polsce czerwonymi...
Świat herbat chińskich jest przebogaty, nie sposób opisać wszystkich, choć niektórzy próbują i idzie im całkiem nieźle. Jednak w dzisiejszym poście chciałabym opisać tylko te, które najbardziej lubię i piję na co dzień. Niektóre mogą wydać wam się ciekawe, inne może już zdążyliście wypróbować.
Dahonggan 大红柑 (dàhónggān)
To herbata typu pu’er w mandarynce. Mój numer jeden! Odkryłam ją jakiś rok czy dwa temu i nie mogę się z nią rozstać. Jest to dość nietypowa herbata chińska - połączenie pu’er oraz wysuszonej skórki mandarynki. Skórka mandarynki nadaje herbacie delikatny, słodki smak.
Dodatkowo oba składniki mają według medycyny chińskiej zdrowotne właściwości. Ja po wypiciu tej herbaty zawsze czuję się świetnie!
Nie wiem, czy potwierdzą to moi przyjaciele i znajomi (którzy dostali małe upominki), ale uważam, że herbata ta doskonale nadaje się na prezent, bo ‘opakowana’ jest w mandarynkę. Dobrej jakości Dahonggan można przechowywać przez długie lata, a jej smak z roku na rok będzie coraz lepszy. Ja najczęściej kupuję 5-letnią, ale nie zdołałam jeszcze żadnej przechować na dłużej, bo zawsze wszystko wypijam.
Występuje również wersja w mandarynce zielonej (niedojrzałej) Xiaoqingan, ma bardziej świeży, cytrusowy i lekko gorzkawy smak w porównaniu z Dahonggan.
Jinjunmei 金骏眉 (jīnjùnméi)
Pierwszy raz posmakowałam tej herbaty przypadkowo, w restauracji. Podano ją razem z zamówionymi daniami. Od razu zapytałam jaka jest jej nazwa, bo bardzo przypadła mi do gustu! Jinjunmei to czarna herbata z prowincji Fujian. Polubiłam ją głównie za kwiatowo-owocowy posmak. Na początku pomyślałam, że do mieszanki dodano koszyczki kwiatowe chryzantemy, ale to same liście herbaty mają tak wyjątkowy smak. Nie wiem, jak wy pijecie swoją herbatę, ale Jinjunmei na pewno nie potrzebuje cukru. Jeśli chcecie słodzić mniej, to być może jest to odmiana dla Was.
Chińczycy, tradycyjnie dodają cukier jedynie do herbaty chryzantemowej i nie przyszłoby im do głowy słodzenie żadnej innej herbaty.
Dianhong to gatunek herbaty czarnej, pochodzący z Yunnanu. Natomiast nazwa Jinsibaota odnosi się do kształtu - wieżyczki, w jaką złociste listki herbaty są ręcznie wiązane. Na pewno jedną z jej zalet, oprócz delikatnego smaku jest to, że ładnie wygląda, szczególnie już po zaparzeniu. Uformowana wieżyczka otwiera się i wygląda jak ‘herbaciany’ kwiat.
Tą odmianę można dostać zarówno w formie sypanej, jak i wieżyczek. Jeśli zdecydujecie się na jej zakup, polecam wydać troszkę więcej pieniędzy na herbatę o wyższej jakości. Tyczy się to wielu herbat, ale szczególnie Dianhong o niskiej jakości może okazać się bardzo cierpka i nie spełnić waszych oczekiwań.
Naixiangwulong 奶香乌龙 (nǎixiāngwūlóng) - mleczny oolong
Jest to herbata typu oolong, często mówi się, że jest to typ z pogranicza herbaty zielonej i czarnej.
Pomimo, że chińska nazwa (奶香) od razu wskazuje na mleczny smak, ta herbata zaskoczyła mnie najbardziej. Nie jest to herbata aromatyzowana, a jednak kremowo-mleczny, wręcz aksamitny smak jest łatwo wyczuwalny. Nie przytłaczający, ale od razu kojarzy się z mlecznymi cukierkami.
Naixianwulong nie należy do herbat tanich, ale moim zdaniem zakup się opłaci. Pamiętajcie jednak, aby nie kupować sztucznie aromatyzowanej herbaty, mleczny, śmietankowy aromat powinien pochodzić z natury.
Co prawda chodzi o zupełnie inne oolongi, ale niedawno miałam okazję lepiej poznać te herbaty w ramach miesięcznego stażu/wolontariatu w firmie Wuyi Star. Zajrzyjcie do środka dużej chińskiej firmy herbacianej tutaj:
https://youtu.be/3sAdxjhx3MI
# 茉莉花茶 (mòlihuāchá) - zielona herbata z jaśminem
Zielona herbata, często pochodząca z prowincji Fujian, aromatyzowana kwiatami jaśminu. Ma świeży, słodki zapach i smak.
Nie jest to na pewno tradycyjny sposób picia tej herbaty, ale bardzo lubię ją w formie ‘ice tea’ z kostkami lodu. Latem świetnie orzeźwia.
Przygoda z dziką herbatą 野生茶 (yěshēngchá)
Podczas wizyty w Guizhou, miałam okazję zbierać liście dziko rosnącej herbaty, potem je suszyć i oczywiście próbować zrobionego z nich naparu.
Takiej herbaty nie piję na co dzień, muszę też przyznać, że nie była szczególnie smaczna. Ale całe doświadczenie, szukania krzewów w lesie bambusowym, zrywania i suszenia świeżych listków sprawiło, że utkwiła mi w pamięci.
Poniżej małe fotostory ze zbiorów (więcej zdjęć znajdziecie też na moim instagramie).
A co z herbatami smakowymi?
W Polsce bardzo popularne są herbaty smakowe. Z kwiatami, owocami, przyprawami, ziołami, wydania świąteczne, wiosenne...niedługo nie starczy miejsca na półce w supermarkecie.
Jeśli chodzi o herbaty smakowe (definiowane jako te aromatyzowane lub z dodatkowymi składnikami), to w większości piję te pochodzące ze Sri Lanki lub Indii. Jedyną chińską herbatą smakową, którą piję to opisana wyżej herbata z jaśminem (w sumie tą w mandarynce też można zaliczyć w pewnym sensie do aromatyzowanych).
Ale generalnie w Chinach nie spotkałam się z wieloma mieszankami smakowymi, sami Chińczycy są zwolennikami czystych herbat, a te smakowe produkują na rynek zachodni.
Podsumowanie
Jestem ciekawa, jaką herbatę pijecie na co dzień. Czy zwracacie uwagę na jej pochodzenie? Czy jesteście przywiązani do jednej marki/typu herbaty, czy może lubicie eksperymentować?
Mała ankieta na ten temat przeprowadzona była przez portal czajnikowy.pl. Muszę przyznać, że byłam zaskoczona niektórymi wynikami, bo zawsze wydawało mi się, że Polacy piją głównie herbatę z Indii. W badaniu wyszło jednak, że większość z nas (bo aż 54,4%) pije herbatę pochodzącą z Chin.
Zachęcam was do próbowania nowych herbat, nie tylko tych chińskich. Smak, może was zupełnie zaskoczyć. Radzę, aby szczególnie przy zakupie droższych herbat i tych które są w Polsce mniej dostępne zwracać uwagę na ich jakość. Kwestie takie jak nieodpowiednie warunki i zbyt długi okres przechowywania mogą niestety zrujnować nawet najlepszą herbatę. Weryfikujcie zatem sprzedawców i nie bójcie się zadawać im trudnych pytań w związku z kupowaną przez was herbatą.
